Para mín, unha escea sublima da película dentro da cadea... qué tamén está en castelan.
Para mín, unha escea sublima da película dentro da cadea... qué tamén está en castelan.
Escea na que Carlos Blanco conta a historia das irmáns vida e morte. Tampouco o atopei en galego, por iso está en castelán.
Sobrecolledora escena do filme "O lapis do carpinteiro". Está en castelán, non o atopei en galego.

Coñécense como Mártires de Carral aos militares sublevados en varios lugares de Galiza en 1846 contra o presidente Narváez que foron executados na vila de Carral. Sendo raíña de España Isabel II, que contaba daquela con 13 anos de idade, o presidente do Goberno Central, o xeneral Narváez, instaurou unha ditadura que provocou enfrentamentos populares. O 2 de abril de 1846 levantouse en Lugo o batallón mandado polo coronel Miguel Solís e Cuetos, disolvendo o Consello Provincial e a Deputación; outras prazas sumáronse nos días seguintes. O 15 de abril contituíuse en Compostela a Xunta Superior do Reino de Galicia, que reclamou as libertades e dereitos que Narváez abolira e un trato máis xusto para Galicia. O xeneral Narváez enviou tropas baixo o mando do xeneral La Concha para recuperar o territorio. O día 23 comenzou a batalla de Cacheiras entre as tropas de Madrid e as galeguistas de Solís, que foron derrotadas. A grande superioridade das tropas do goberno central fixo inútil a resistencia. As tropas do xeneral Concha entraron en Compostela a saqueo e pillaxe, segundo se lles prometera. Solís, que se refuxiara en San Martiño Pinario, entregouse aquela mesma tarde. Tres días despois, un xuízo sumarísimo condenouno a morte en Carral. Este xuízo non foi celebrado en Santiago ou na Coruña por medo aos simpatizantes do coronel que había nestas cidades. Ao serán, o coronel Solís foi levado ao adro da igrexa de Paleo, onde foi fusilado. O comandante Víctor Velasco e dez oficiais mais foron pasados polas armas na Fraga do Rin, a medio camiño entre Carral e Paleo, pois xa anoitecía, e foron enterrados no día seguinte no cemiterio de Paleo. Aínda se poden ver as súas tumbas sen inscrición ningunha. O párroco, quen presenciou o fusilamento, na acta de defunción engadiu: "Espectáculo horroroso. Triste Memoria"... Dez anos despois , un novo goberno nomearía como "beneméritos da Patria" aos doce fusilados. As Cortes concedéronlles a "Cruz de valor e constancia" e decretaron a erección dun monumento, que non se levou a cabo ata o ano 1904, cando, por iniciativa da Liga Galega da Coruña, erixiuse o actual, que está construído en granito das canteiras de Illó (Pontevedra) e que foi deseñado polo arquitecto lucense Juan Álvarez Mendoza. Pódese ver o escudo de Galicia e unha inscrición que di : "Aos mártires dá liberdade mortos ou 26 de abril de 1846. Liga Galega na Cruña". Este monumento, aínda que non se poida considerar en si un cruceiro, reúne motivación e formas de tal e, ademais, a estrutura da obra ten forma de cruz. Este recordatorio físico sería escenario de varias homenaxes, como a celebrada o 26 de abril de 1931 e da que se conserva unha fotografía na que se ve a Manuel Lugrís Freire dirixíndose aos asistentes.
Segundo conta Murguía, nesa curta primavera de 1846 só aflorou durante 24 días de ilusión e progresismo contra o Goberno de Narváez, que a pesar de dicirse liberal e moderado, tiña na súa contra á mediana e pequena burguesía, a moitos universitarios e bastantes profesionais próximos ó republicanismo. Aquela constituíu a primeira xeración galeguista, formada por persoas que confiaban en que se Solís obtiña éxito sería posible mellorar a situación de Galicia cun xeito distinto de facer política, sen ser unha "colonia da Corte", en palabras de Faraldo.

Pucho Boedo (A Coruña 1928 - 26 de xaneiro de 1986) foi un cantante coruñés considerado un mito da canción galega. Pucho Boedo naceu no Ventorrillo en 1928. Era fillo de Xosé Boedo, membro da CNT asasinado no 36, cando Pucho tiña nove anos. Un ano despois o seu irmán José Antonio Boedo Núñez era tamén fusilado. Outro irmán, Manuel Boedo, con só dezaseis anos, conseguiu fuxir. Andando o tempo Pucho reencontraríase con el. A finais dos corenta comezou a cantar Radio Juventud no Quiosco Alfonso, gañou un concurso e foi fichado pola orquesta Los Trovadores de Alfonso Saavedra. Todos quedaron emocionados coa súa voz. Fíxose profesional primeiro con este grupo e despois con Los Satélites. Con eles viaxou a Venezuela, a primeira vez que unha orquesta galega cruzaba o Atlántico. Da súa volta de América, os Satélites traerían ao campo da festa o poder da música tropical, vinte anos antes de que en Nova York se inventase a palabra salsa. Pucho, porén, ficou en Venezuela.
Voltou para xuntarse de novo cos Trovadores, que tocaban en Madrid no inverno. Con eles gravou os primeiros discos. Pero sería a partir da súa incorporación a Os Tamara, chamado por Prudencio Romo que se faría popular e chegaría ser, como se di no documental na súa honra, O crooner da fin do mundo (crooner significa "cantante melódico" en inglés). Cantou boleros, rancheiras, xotas, tangos, canción italiana e merengues. Actuou no Olimpia de París, compartindo escenario con Charles Aznavour e Jacques Brel. En Suíza, entre as comunidades de emigrantes, a súa voz protagonizou o renacemento da canción en galego, unha lingua prohibida pola dictadura. Púxolles música aos versos de Curros Enríquez, Celso Emilio Ferreiro e Rosalía. Deixou os Tamara en 1976 por problemas de saúde e non volvería a cantar até 1982, cando encetou a súa carreira en solitario.
Esta é a defensa feita por Manuel María, o poeta da Terra Chá:
" O idioma é o que nos define como pobo, o que nos fai estar dun xeito persoal e orixinal no mundo, con personalidade propia, e non ser un número máis dun rebaño superior. O idioma galego, que se desdobrou no portugués e que creou na idade media unha das líricas máis importantes do mundo xuntamente coa provenzal, é no que está escrita a nosa verdadeira cultura e os nosos traballos e os nosos días".
Para todos aquéles interesados no tema, recomendovos un paseo polo espacio do meu amigo Gus que está a facer un magnífico traballo sobre este tema. A dirección é: http://albokari.spaces.live.com/.
Este mércores, 25 de abril, a TVG xunto coa RTP, retransmitirá unha homenaxe a Zeca Afonso, que foi gravado no Pazo da Cultura de Pontevedra. Neste seu vixésimo cabodano, Portugal e Galiza lembran ao cantautor con todo tipo de homenaxes, como esta, que ha xuntar artistas das dúas terras: a fadista Dulce Pontes, as voces alentejanas de Vitorino e Janita Salomé, Sergio Godinho, Júlio Pereira, Zeca Medeiros, João Afonso e Cantadores do Redondo. Da nosa beira do Miño, as pandeireteiras Faltriqueira, a innovadora Mercedes Peón, Narf, Víctor Coyote, Antón Reixa, Uxía e compañeiros de viaxe como Benedicto, Miro Casabella, e Xico de Cariño. Mesmo gozaremos dunha banda luso-galego-africana baixo a dirección de Paulo Borges.
Algúns datos da sua biografía: José Manuel Cerqueira Afonso dos Santos (Aveiro, 2 de agosto de 1929 - Setúbal, 23 de febreiro de 1987), máis coñecido por Zeca Afonso, foi un cantante e compositor de música protesta portugués. Escribiu, entre outras cousas, música de crítica á ditadura fascista que rexiu Portugal dende 1933 até 1974. Un dos máis coñecidos músicos de Portugal e que anos despois da súa morte permanece todavía cun alto número de vendas tanto no seu país como no estranxeiro. Compuxo a canción Grândola, Vila Morena que serviu de sinal para o inicio da Revolución dos Caraveis o 25 de abril de 1974. Foi criado pola tía Gé e polo tío Xico, nunha casa situada no Largo das Cinco Bicas, en Aveiro, até os 3 anos (1932), altura na que se foi a vivir cos seus pais e irmáns, que estaban en Angola dende había 2 anos. A relación física coa natureza causoulle unha profunda atracción ó continente africano que se reflectirá durante a súa vida. Anos máis tarde descubriría o amargor da realidade social africana da colonización e o apartheid. En 1937, volta para Aveiro onde é recibido por tías do lado materno, mais parte no mesmo ano para Mozambique, onde se reencontra cos pais e irmáns en Lourenço Marques (agora Maputo), onde permanecería até 1938 cando se trasladaría a Belmonte a casa do seu tío Filomeno quen era o alcalde da localidade. Alí completou a instrución primaria e viviu o ambiente máis profundo do Salazarismo, do que o seu tío era fervoroso admirador. El era pro-franquista e pro-hitleriano.O mesmo Zeca diría anos máis tarde "foi o ano máis desgraciado da miña vida". Zeca Afonso vai para Coimbra en 1940 e comeza a cantar por volta do quinto ano no Liceu D. João III. Os tradicionalistas recoñecíano como un bicho que canta ben. Iníciase en serenatas e canta en festarolas de aldeia. O fado de Coimbra, lírico e tradicional, era principalmente interpretado por el. Os medios sociais miserables de Porto, no Barrio do Barredo, inspiráronlle para a súa balada «Menino do Bairro Negro». En 1958, José Afonso grava o seu primeiro disco "Baladas de Coimbra". Grava tamén, máis tarde, "Os Vampiros" que, xuntamente con "Trova do Vento que Passa" (un poema de Manuel Alegre, musicado e cantado por Adriano Correia de Oliveira) se torna nun dos símbolos de resistencia antifascista da época. Foi neste período (1958-1959) profesor de francés e de Historia na Escola Comercial e Industrial de Alcobaça. En 1964, parte novamente para Mozambique, onde foi profesor de Liceo, desenvolvendo unha intensa actividade anticolonialista o que lle comeza a causar problemas coa polícia política pola que será, máis tarde, detido varias veces. Cando regresa a Portugal, é colocado como profesor en Setúbal, mais, debido ó seu activismo contra o réxime, é expulsado do ensino e, para sobrevivir, grava o seu primeiro álbum, "Baladas e Canções". Entre 1967 e 1970, Zeca Afonso tórnase un simbolo da resistencia democrática. Mantén contactos coa LUAR e o Partido Comunista Portugués o que lle custará varias detencións da PIDE. Continúa a cantar e participa, en 1969, no 1º Encontro da "Chanson Portugaise de Combat", en París e grava tamén o LP "Cantares do Andarilho", recibendo o premio da Casa da Imprensa polo mellor disco do ano, e o premio da mellor interpretación. Zeca Afonso pasa a ser tratado nos Xornais polo anagrama Esoj Osnofa en virtude de ser alvo de censura. En 1971, edita "Cantigas do Maio", no cal surxe "Grândola, Vila Morena", que será máis tarde inmortalizada como un dos símbolos da revolución dos caraveis. Zeca participa en varios festivais, sendo tamén publicado un libro sobre el e lanza o LP "Eu vou ser como a toupeira". En 1973 canta no III Congreso da Oposición Democrática e grava o álbum "Venham mais cinco". Após a Revolución dos caraveis continúa a cantar, grava o LP "Coro dos tribunais" e participa en numerosos "cantos ceibes". A súa intrevención política non pára, tornouse un admirador do período do PREC e en 1976 apoia a Otelo Saraiva de Carvalho na súa candidatura á presidencia da república. Os seus últimos espectáculos recorren os Coliseos de Lisboa e de Porto, en 1983, cando Zeca Afonso xa se atopaba doente. No final deste ano, élle atribuída a Ordem da Liberdade, mais o cantor recusa (máis tarde, en 1994, faise unha nova tentativa a título póstumo, pero a súa muller recusa, dicindo que, se o marido non a aceptara en vida, non sería despois de morto canda a rebiría). En 1985 é editado o seu último álbum de orixinais, "Galinhas do Mato", no que, debido ó avanzado estado da doenza, José Afonso non consegue cantar a totalidade das cancións. En 1986, xa na fase terminal da súa enfermidade, apoia a candidaduta de Maria de Lurdes Pintassilgo á presidencia da república. José Afonso morreu o 23 de febreiro de 1987, no Hospital de Setúbal, ás 3 horas da madrugada, vítima da esclerose lateral amiotrófica. Será certamente recordado como un resistente que conseguiu traer a palabra de protesta antifascista á música popular portuguesa e tamén polas súas outras músicas, da que son exemplo as súas baladas.
DISCOGRAFIA:
Balada do Outono (1960, EP)
Baladas de Coimbra (1962, EP)
Ó vila de Olhão (1964, single)
Cantares de José Afonso (1964, EP)
Baladas e canções (1964)
Cantares de andarilho (1968)
Contos velhos rumos novos (1969)
Menina dos olhos tristes (1969, single)
Traz outro amigo também (1970)
Cantigas do Maio (1971)
Eu vou ser como a toupeira (1972)
Venham mais cinco (1973)
Coro dos tribunais (1974)
Viva o poder popular (1974, single)
Grândola, vila morena (1974, EP)
Com as minhas tamanquinhas (1976)
Enquanto há força (1978)
Fura fura (1979)
Ao vivo no Coliseu (1983, álbum duplo)
Como se fora seu filho (1983)
Galinhas do mato (1985)
Tributo a um doa maiores poetas e defensores da liberdade em Portugal
Parte do documentário exibido na RTP1 dia 23/2/07
Hoxe cumplese unha semana da brutal agresión sufrida por Gonzalo Bouza-Brey e a sua compañeira María Isabel Rodríguez Alvarez. Desexo que axiña se atopen recuperados totalmente deste acto vándalico sin xustificación de ningún tipo.
O seguinte vídeo esta feito na casa de Galicia en Madrid e canta Olalla "A canle da Fonte", un poema de Gonzálo con música composta por Olalla.
Mañá sábado día 21, os nenos da escola estarán de concentración en Lugo con tres clubes máis de Galicia. Alberto Fernández Aboal, o frente de dita escola está a facer unha labor increible cos pícaros e sería estupendo poder contar cun patrocinador para esta escola que, como quen di, case que está empezando a sua andadura nun deporte onde ten cabida todo o mundo, sen excluir a ninguen. Así que si alguen que lea esto está interesado en ser o patrocinador, adiante. Por suposto, a escola está aberta para todos os nenos que queiran xogar este deporte.

Para La Libertad
Para la libertad, sangro, lucho, pervivo.
Para la libertad, mis ojos y mis manos
como un árbol carnal, generoso y cautivo,
doy a los cirujanos.
Para la libertad siento más corazones
que arenas en mi pecho: dan espumas mis venas,
y entro en los hospitales, y entro en los algodones
como en las azucenas
Porque donde unas cuencas vacías amanezcan
ella pondrá dos piedras de futura mirada
y hará que nuevos brazos y nuevas piernas crezcan
en la carne talada.
Retoñarán aladas de savia sin otoño
reliquias de mi cuerpo que pierdo en cada herida.
Porque soy como el árbol talado que retoño
porque aún tengo la vida
Persoalmente penso que é un libro para todo o mundo que lle guste a historia. Teo ten unha maneira de escribir que te sumerxe na historia de Viloxoan como si foses un veciño ou veciña máis da vila.
Homenaxe o conxunto de mulleres presas na cárcere de Saturrarán (Guipúzcoa), entre os anos 1938 e 1944, víctimas da represión fascista pola sua lealdade a República e a sua defensa da Liberdade e a Democracia, e en especial a aboa do autor do vídeo, Teresa.
Videoclip da canción de Ana Belén adicada a líder comunista Dolores Ibárruri (1895-1989). As imáxes utilizadas pertencen o documental "La Vieja Memoria" dirixido por Jaime Camino en 1977.
Despois de leer moitos textos, decidinme por este poema de Miguel Hernández como o meu homenaxe persoal a todas as persoas que loitaron por, para e durante a República. Manteño a esperanza de que o meu fillo si poidaa algún día votar o referemdum de volta da III República.

I
Las cárceles se arrastran por la humedad del mundo,
van por la tenebrosa vía de los juzgados:
buscan a un hombre, buscan a un pueblo, lo persiguen,
lo absorben, se lo tragan.
No se ve, no se escucha la pena de metal,
el sollozo del hierro que atropellan y escupen:
el llanto de la espada puesta sobre los jueces
de cemento fangoso.
Allí, bajo la cárcel, la fábrica del llanto,
el telar de la lágrima que no ha de ser estéril,
el casco de los odios y de las esperanzas,
fabrican, tejen, hunden.
Cuando están las perdices más roncas y acopladas,
y el azul amoroso de las fuerzas expansivas,
un hombre hace memoria de la luz, de la tierra,
húmedamente negro.
Se da contra las piedras la libertad, el día,
el paso galopante de un hombre, la cabeza,
la boca con espuma, con decisión de espuma,
la libertad, un hombre.
Un hombre que cosecha y arroja todo el viento
desde su corazón donde crece un plumaje:
un hombre que es el mismo dentro de cada frío,
de cada calabozo.
Un hombre que ha soñado con las aguas del mar,
y destroza sus alas como un rayo amarrado,
y estremece las rejas, y se clava los dientes
en los dientes del trueno.
II
Aquí no se pelea por un buey desmayado,
sino por un caballo que ve pudrir sus crines,
y siente sus galopes debajo de los cascos
pudrirse airadamente.
Limpiad el salivazo que lleva en la mejilla,
y desencadenad el corazón del mundo,
y detened las fauces de las voraces cárceles
donde el sol retrocede.
La libertad se pudre desplumada en la lengua
de quienes son sus siervos más que sus poseedores.
Romped esas cadenas, y las otras que escucho
detrás de esos esclavos.
Esos que sólo buscan abandonar su cárcel,
su rincón, su cadena, no la de los demás.
Y en cuanto lo consiguen, descienden pluma a pluma,
en mohecen, se arrastran.
Son los encadenados por siempre desde siempre.
Ser libre es una cosa que sólo un hombre sabe:
sólo el hombre que advierto dentro de esa mazmorra
como si yo estuviera.
Cierra las puertas, echa la aldaba, carcelero.
Ata duro a ese hombre: no le atarás el alma.
Son muchas llaves, muchos cerrojos, injusticias:
no le atarás el alma.
Cadenas, sí: cadenas de sangre necesita.
Hierros venenosos, cálidos, sanguíneos eslabones,
nudos que no rechacen a los nudos siguientes
humanamente atados.
Un hombre aguarda dentro de un pozo sin remedio,
tenso, conmocionado, con la oreja aplicada.
Porque un pueblo ha gritado ¡libertad!, vuela el cielo.
Y las cárceles vuelan.
Dedicada o seu fillo a raíz de recibir unha carta da sua dona onde lle dicía que non comían máis que pan e cebola.
La cebolla es escarcha
cerrada y pobre.
Escarcha de tu días
y de mis noches.
Hambre y cebolla,
hielo negro y escarcha
grande y redonda.
En la cuna del hambre
mi niño estaba.
Con sangre de cebolla
se amamantaba.
Pero tu sangre,
escarchada de azúcar,
cebolla y hambre.
Una mujer morena
resuelta en luna
se derrama hilo a hilo
sobre la cuna.
Ríete, niño,
que te traigo la luna
cuando es preciso.
Alondra de mi casa,
ríete mucho.
Es tu risa en tus ojos
la luz del mundo.
Ríete tanto
que mi alma al oírte
bata el espacio.
Tu risa me hace libre,
me pone alas.
Soledades me quita,
cárcel me arranca.
Boca que vuela,
corazón que en tus labios
relampaguea.
Es tu risa la espada
más victoriosa,
vencedor de las flores
y las alondras.
Rival del sol.
Porvenir de mis huesos
y de mi amor.
La carne aleteante,
súbito el párpado
el vivir como nunca
coloreado.
¡Cuánto jilguero
se remonta, aletea,
desde tu cuerpo!
Desperté de ser niño:
nunca despiertes.
Triste llevo la boca:
ríete siempre.
Siempre en la cuna,
defendiendo la risa
pluma por pluma.
Ser de vuelo tan alto,
tan extendido,
que tu carne es el cielo
recién nacido.
¡Si yo pudiera
remontarme al origen
de tu carrera!
Al octavo mes ríes
con cinco azahares.
Con cinco diminutas
ferocidades.
Con cinco dientes
como cinco jazmines
adolescentes.
Frontera de los besos
serán mañana,
cuando en la dentadura
sientas un arma.
Sientas un fuego
correr dientes abajo
buscando el centro.
Vuela niño en la doble
luna del pecho:
él, triste de cebolla,
tú, satisfecho.
No te derrumbes.
No sepas lo que pasa ni lo que ocurre.

Texto: Miguel Hernández
La libertad nos ha dado su aliento,
la independencia y el pueblo su hogar.
En el combate por un mundo hermoso
nos aconseja la esencia del mar.
De España, madre, es la sexta división,
De España, madre, es la sexta división
que España ha de salvar del pie de la invasión.
Patria de mi vida, tierra de mi corazón.
Patria de mi vida, tierra de mi corazón.
Al otro lado del fuego y el odio
una mujer me requiere de amor.
Día vendrá que me lleve a su lado
con la victoria y los brazos en flor.
De España, madre, es la sexta división,
De España, madre, es la sexta división
que España ha de salvar del pie de la invasión.
Patria de mi vida, tierra de mi corazón.
Patria de mi vida, tierra de mi corazón.
Se apagarán en la paz los fusiles,
al pie del árbol feliz de rumor.
Y en donde entremos, talleres y pozos,
tienen que entrar la alegría y el sol.
De España, madre, es la sexta división,
De España, madre, es la sexta división
que España ha de salvar del pie de la invasión.
Patria de mi vida, tierra de mi corazón.
Patria de mi vida, tierra de mi corazón.

Serenos y alegres valientes y osados cantemos soldados el himno a la lid. De nuestros acentos el orbe se admire y en nosotros mire los hijos del Cid. Soldados la patria nos llama a la lid, juremos por ella vencer o morir. El mundo vio nunca más noble osadia, ni vió nunca un día más grande el valor, que aquel que, inflamados, nos vimos del fuego excitar a Riego de Patria el amor. Soldados la patria nos llama a la lid, juremos por ella vencer o morir. La trompa guerrera sus ecos da al viento, horror al sediento, ya ruge el cañón a Marte, sañudo, la audacia provoca y el ingenio invoca de nuestra nación. Soldados la patria nos llama a la lid, juremos por ella vencer o morir.
Isto está recollido da páxina:
http://www.nodo50.org/despage/Eventos/el_himno_de_la_republica.htm, e di o seguinte:
“Nuestros amigos de Afar II Rep nos envían un artículo de mucho interés sobre el otro himno de la República. Así quedará nuestro colaborador F. Cazorla más contento en su opinión. El otro himno de la República Lan Adomian compuso en Valencia en 1938 un himno republicano con letra de Miguel Hernández adaptada por Margarita Nelken ENRIQUE CERDÁN TATO Fue el propio compositor alcoyano Carlos Palacio quien una tarde en mi estudio, allá por 1982, creo, me recordó que su compañero y colega neoyorkino, de origen ruso, Lan Adomian había musicado dos poemas de Pla y Beltrán y otros tantos de Miguel Hernández, y que luego había incluido todos en su recopilación, de 1939, Colección de canciones de lucha -o Cien canciones de guerra- ( como así consta en su libro de memorias Acordes en el alma). En aquellos mismos momentos "y ante la inminente rendición de Valencia", el impresor de entonces guillotinó los ejemplares. Se conservó uno y de él se ha reimpreso la edición en facsímil que acaba de editarse en Valencia. Artes Gráficas Soler, SA, 1980). Los poemas a que se refiere Carlos Palacio son Las puertas de Madrid y La guerra, madre, considerados por la crítica poemas sueltos y escritos entre Vientos del pueblo y El hombre acecha. Sin embargo, hay un tercer poema Canción de la VI División, que no figura en la antología consultada de Espasa-Calpe, pero que fue recuperado por el profesor e investigador Jesucristo Riquelme e incluido en su Antología comentada de Miguel Hernández (Ediciones de la Torre, 2002). La letra de este poema, con algunas ligeras variaciones de Margarita Nelken, y la composición musical de Lan Adomian, fotocopia de todo lo cual está en posesión del Jesucristo Riquelme, a quien se lo facilitó, desde México, la viuda del músico, constituyen el llamado nuevo Himno de la República Española, que data, como los originales versos hernandianos, de finales de 1938, de ahí una de las circunstancias de que reciba el calificativo afectuoso de nonato. Años más tarde, el 16 de mayo de 1957, Adomian escribió a Salvador Etchevarría, ministro de Información del Gobierno republicano en el exilio, la siguiente carta que me ha facilitado el citado profesor: "Querido amigo Salvador: Te envío una copia del Himno de la República, para voz y piano. Una obra que me trae muchísimos recuerdos de España, de una España que nos inspiró a Miguel Hernández y a mí. Esa canción tiene una historia interesante. En septiembre de 1938, estuve en Valencia para conocer músicos e intelectuales (...) Muchos se reunían en la calle del Trinquete de los Caballeros. Allí conocí a Miguel Hernández y a Pla y Beltrán. Con Miguel compuse tres canciones, una de las cuales, Las puertas de Madrid, se canta en las cárceles franquistas. Una mañana, vino Miguel a mi casa. Yo tenía allí una habitación y estaba componiendo. Entró Miguel con los oficiales de la VI División y les dijo que yo era la persona indicada para componer el himno de la División. Me entregó la letra y se marchó. Aquella noche la pasé componiendo ese himno: noche de bombardeo del puerto del Grau (sic). Terminé la canción esa noche. Al día siguiente fui a almorzar en el restaurante Múnich de la calle de la Paz; se asoma un sargento chófer de la 6ª División y me indica que le siga. Salí. En la calle, el coche de la División. Subí y en dos minutos llegamos a la casa del Trinquete de los Caballeros. Con ademanes misteriosos me condujo a mi cuarto de trabajo (...) Aquí tienes el himno, y es de corazón. Lan". En 1957 no hubo respuesta. El nuevo Himno de la República Española continuó nonato, y el himno oficial siguió siendo el de Riego. Lan Andomian llegó a España como brigadista de la Lincoln, aunque víctima de una enfermedad pulmonar fue declarado inútil para el combate y destinado a Valencia. Posteriormente se exilió en México, donde murió en 1979. La letra del Himno que es la letra de la Canción de la VI División, de Miguel Hernández, con unos leves cambios textuales de Margarita Nelken es la siguiente: "La libertad nos ha dado su aliento/ La independencia y el pueblo, su hogar/ En el combate por un mundo hermoso/ nos dan coraje la tierra y el mar". Estribillo: "¡En pie, República Española, con decisión!/ ¡En pie, con alma y vida, frente al felón! / ¡A España la salvarán sus hijos con tesón!/ Patria de mi vida, tierra de mi corazón/ Patria de mi vida, tierra de mi corazón/ Al otro lado del fuego y el odio/ El porvenir nos requiere de amor/ En el futuro seremos hermanos/ Con la victoria y los brazos en flor". Estribillo: "Se apagarán en la paz lo fusiles/ Madura el campo feliz de rumor/ Y, en donde entremos, talleres fecundos,/ habrán de entrar la alegría y el sol". Con carácter absoluto, mañana se estrenará este Himno, con arreglo musical para banda y orquesta, del joven compositor alicantino Víctor Pérez San Roque, en la Sala Gran Teatro de Elx, donde previamente se proyectará el largometraje del documental Compañero del alma, con guión de Jesucristo Riquelme y José Manuel Iglesias, quien también lo dirige. Lo patrocina el Centro Hernandiano de Estudios e Investigaciones, del Ajuntament d'Elx. *Fuente : EL PAÍS - 26-12-2004
Asociación de Familiares y Amigos de Represaliados de la II República por el franquismo”
o vídeo do corrido a República foi composto no ano 1931, a letra e a música é de Guty Cardenas. A grabación foi feita no Ateneo de Madrid o 7 de novembro de 2006, en homenaxe a Defensa de Madrid no seu 70 aniversario. Foi editado por Izquierda Republicana.
Trala dimisión do ditador Miguel Primo de Rivera, o rei Afonso XIII intentou devolver ó debilitado réxime monárquico a lexitimidade popular. Para iso, o goberno presidido polo almirante Juan Bautista Aznar convocou unha rolda de eleccións escalonada, comezando polas municipais para seguir coas xerais. Tendo en conta as circunstancias, as eleccións municipais adquiriron un carácter de plebiscito en prol ou en contra da monarquía.
O 12 de abril de 1931 celebrouse a segunda rolda das eleccións municipais. Aínda que cuantitativamente saldáronse coa vitoria monárquica nas urnas (22.150 concelleiros monárquicos fronte a 5.574 republicanos)[1], cualitativamente o impulso republicano quedou de manifesto ó trunfar nas grandes cidades (41 das 50 capitais de provincia), é dicir, os núcleos menos vulnerables á influenza do caciquismo e á perversión do sistema electoral de 1907, que impedía a celebración de eleccións cando non houbera listas enfrontadas. Así o entendeu a elite monárquica e o propio Rei, que constataron a falta de apoio popular á orde estabelecida, renunciaron ó emprego da forza e abriron paso á proclamación da República. De tal xeito o 14 de abril de 1931 fíxose público o seguinte manifesto que ó día seguinte publicou ABC en portada:
Las elecciones celebradas el domingo me revelan claramente que no tengo hoy el amor de mi pueblo. Mi conciencia me dice que ese desvío no será definitivo, porque procuré siempre servir a España, puesto el único afán en el interés público hasta en las más críticas coyunturas. Un rey puede equivocarse, y sin duda erré yo alguna vez; pero sé bien que nuestra patria se mostró en todo tiempo ante las culpas si malicia. Soy el rey de todos los españoles, y también un español. Hallaría medios sobrados para mantener mis regias prerrogativas, en eficaz forcejeo con quienes las combaten. Pero resueltamente quiero apartarme de cuanto sea lanzar a un compatriota contra otro en fratricida guerra civil.
A II República Española proclamouse finalmente o 14 de abril de 1931: a primeira cidade na que se izou a bandeira tricolor foi Eibar (Guipúscoa), pero no mesmo día a imitaron as principais cidades españolas, como Madrid ou Sevilla.
En Cataluña, Francesc Macià proclamaba a República catalá e o Estado catalán como integrante da Federación Ibérica, convidando ós demais pobos de España a unírense en federación. Pola súa parte, Afonso XIII abandonou o país aconsellado polos seus ministros, sen abdicar formalmente, trasladándose a París, e fixando posteriormente a súa residencia en Roma. En xaneiro de 1941 abdicou en prol do seu terceiro fillo Juan, finando o 28 de febreiro do mesmo ano.
O escritor eibarrés Toribio Echeverría redacta, no seu libro Viaje por el país de los recuerdos (ISBN 84-7173-54-1) a proclamación da Segunda República en Eibar desta maneira:
...y antes de las seis de la mañana habíase congregado el pueblo en la plaza que se iba a llamar de la República, y los concejales electos del domingo, por su parte, habiéndose presentado en la Casa Consistorial con la intención de hacer valer su investidura desde aquel instante, se constituyeron en sesión solemne, acordando por unanimidad proclamar la República. Acto seguido fue izada la bandera tricolor en el balcón central del ayuntamiento, y Juan de los Toyos dio cuenta desde él al pueblo congregado, que a partir de aquella hora los españoles estábamos viviendo en República. (Toribio Echeverría, Viaje por el país de los recuerdos)
Na mesma data da proclamación asume o poder o goberno deseñado no Pacto de San Sebastián. Así pois, este comité revolucionario, presidido polo político ex-monárquico Niceto Alcalá Zamora, convértese no goberno provisorio da República e o seu presidente no xefe do Estado. Este goberno desenvolveu o seu labor dende o 14 de abril até o 14 de outubro de 1931. O obxectivo principal do goberno provisorio era a convocatoria de eleccións a Cortes constituíntes, mais realizou tamén un importantísimo labor lexislativo, sobre todo no referente á cuestión agraria. As eleccións se celebraron o 28 de xuño e deron de novo o trunfo á alianza republicano-socialista.
Album: Santo Pecado
Canción: Quesos, cosas, casas
Los negros tienen swing, los blancos pecas.
Las monjas tienen ganas, los niños sueños...
Los muertos tienen sed, los vivos culpas.
Los ricos tienen dietas, los pobres hambre.
Y al final, la mierda huele igual, sea de príncipe o sirvienta.
El soborno tiene clientes, la flor olores.
Los buenos tienen paz, los malos fiestas.
Los lunes tienen martes, los viernes risas.
El mal tiene un doctor, el tiempo, tiempo.
Menos mal que el cheque alcanzara para disfrazar las deudas.
Quesos, cosas, casas.
Peros, paras, porque.
Quesos para estar vivos, cosas para adornar,
La casa que crees tuya, mientras puedas respirar.
Peros pa complicarte,
Paras para explicar,
Porque es que estamos jodidos,
Si hay aire pa respirar,
Porque si seguimos vivos,
Las ganas de jorobar.
El débil tiene trucos, el fuerte excusas,
Dios tiene sus fans, el mar misterios,
El dolor le da el sabor a la tertulia,
El amor le pone alas hasta un cerdo,
Y al final, unos sueñan con soñar,
Y otros con no soñar tanto.
Quesos, cosas, casas.
Peros, paras, porque.
Quesos para estar vivos, cosas para adornar,
La casa que crees tuya, mientras puedas respirar.
El que invento la propiedad privada,
No era mas que un vendedor,
Y al mono que soñaba,
Lo convirtió en consumidor.
De quesos, cosas, casas.
De peros, paras, porque.
De oro y bisutería,
De ropa y lavandería,
De mierda y peptobismol...
Album: Animal Nocturno
Canción: No sustantivo
Ayer, Jesus afino mi guitarra y agudizo mis sentidos, me inspiro
Papel y lapiz en mano apunto la cancion y me negue a escribir
Porque hablar y escribir sobre Jesus es redundar, seria mejor actuar
Luego, algo me dijo que la unica forma de no redundar es decir la verdad
Decir que a Jesus le gusta que actuemos no que hablemos
Decir que Jesus es mas que cinco letras formando un nombre
Decir que Jesus es verbo no sustantivo
Jesus es mas que una simple y llana teoria
¿Que haces hermano leyendo la Biblia todo el dia?
Lo que alli esta escrito se resume en amor vamos, ve y practicalo
Jesus hermanos mios es verbo, no sustantivo
Jesus es mas que un templo de lujo con tendencia barroca
El sabe que total a la larga esto no es mas que roca
La iglesia se lleva en el alma y en los actos no se te olvide
Que Jesus hermanos mios es verbo, no sustantivo
Jesus es mas que un grupo de señoras de muy negra conciencia
Que pretenden ganarse el cielo con club de beneficencia
Si quieres tu ser miembro activa, tendras que presentar a la directiva
Tu cuenta de ahorros en Suiza y vinculos oficiales
Jesus es mas que persignarse, hincarse y hacer de esto alarde
El sabe que quiza por dentro la conciencia les arde
Jesus es mas que una flor en el altar salvadora de pecados
Jesus hermanos mios es verbo, no sustantivo
Jesus convertia en hechos todos sus sermones
Que si tomas cafe es pecado dicen los Mormones
Tienen tan poco que hacer que andan inventando cada cosa
Jesus hermanos mios es verbo, no sustantivo
Jesus no entiende por que en el culto le aplauden
Hablan de honestidad sabiendo que el diezmo es un fraude
A Jesus le da asco el pastor que se hace rico con la fe
Jesus hermanos mios es verbo, no sustantivo
De mi barrio la mas religiosa era doña Carlota
Hablaba de amor al projimo y me poncho cien pelotas
Desde niño fui aprendiendo que la religion no es mas que un metodo
Con el titulo prohibido pensar que ya todo esta escrito
Me bautizaron cuando tenia dos meses y a mi no me avisaron
Hubo fiesta piñata y a mi ni me preguntaron
Bautizame tu Jesus por favor asi entre amigos
Se que odias el protocolo hermano mio
Señores no dividan la fe las fronteras son para los paises
En este mundo hay mas religiones que niños felices
Jesus penso "me hare invisible para que todos mis hermanos
Dejen de estar hablando tanto de mi y se tiendan la mano"
Jesus eres el mejor testigo del amor que te profeso
Tengo la conciencia tranquila por eso no me confieso
Rezando dos padres nuestros el asesino no revive a su muerto
Jesus hermanos mios es verbo no sustantivo
Jesus no bajes a la tierra quedate alla arriba
Todos los que han pensado como tu ya estan boca arriba
Olvidados en algun cementerio, de equipaje sus ideales
Murieron con la sonrisa en los labios porque fueron
Verbo y no sustantivo
Ricardo Arjona e Intocable
Empacó un par de camisas, un sombrero,
Su vocación de aventurero
Seis consejos, siete fotos mil recuerdos.
Empacó sus ganas de quedarse
Su condición de transformarse
En el hombre que soñó y lo ha logrado.
Dijo adiós con una mueca disfrazada de sonrisa
Y le suplicó a su dios crucificado en la repisa
El resguardo de los suyos y perforó la frontera como pudo
Si la luna suave se desliza por cualquier cornisa
Sin permiso alguno porque el mojado precisa
Comprobar con visas que no es de neptuno
El mojado tiene ganas de secarse
El mojado esta mojado
Por las lágrimas que bota la nostalgia
El mojado, el indocumentado carga el bulto
Que el legal no cargaría ni obligado
El suplicio de un papel lo ha convertido
En fugitivo y no es de aquí porque el nombre
No aparece en los archivos y es de allá porque se muere
Si la luna suave se desliza por cualquier cornisa
Sin permiso alguno porque el mojado precisa
Comprobar con visas que no es de neptuno
Mojado sabía a mentira tú vedad
Sabía a tristeza la ansiedad
De ver un freeway y soñar
Con la vereda que conduce hasta tu casa
Mojado, mojado de tanto llorar sabiendo que en algún lugar
Le espera un beso haciendo pausa desde el día en que te marchaste
Si la luna suave se desliza por cualquier cornisa
Sin permiso alguno porque el mojado precisa
Comprobar con visas que no es de neptuno
Si la visa universal se extiende el día en que nacemos
Y caduqua en la muerte porque te persiguen mojado
Si el cónsul de los cielos ya te dio permiso.