O que lle falta o tempo

O arte de falar e a virtude de calar

 

Falar é fácil, pero calar require prudencia e dominio.

Falar oportunamente, é acerto.

Falar frente o inimigo, é civismo.

Falar ante a xustiza, é valentía.

Falar para rectificar, é un deber.

Falar para defender, é compaixón.

Falar ante unha dor, é consolar.

Falar para axudar a outros, é caridade.

Falar con sinceridade, é rectitude.

Falar de un mesmo, é vanidade.

Falar restituindo fama, é honradez.

Falar disipando falsos, é conciencia.

Falar de defectos é lastimar.

Falar debendo calar, é necedade.

Falar por falar, é tontería.

 

Calar cando acusan, é heroismo.

Calar cando insultan, é amor.

Calar as propias penas, é sacrificio.

Calar de un mesmo, é humildade.

Calar miserias humanas, é caridade.

Calar a tempo, é prudencia.

Calar en dor, é penitencia.

Calar palabras inútiles, e virtude.

Calar cando firen, é santidade.

Calar para defender, é nobreza.

Calar defectos alleos, é benevolencia.

Calar debendo falar, é cobardía.

 

Debemos aprender primeiro a CALAR para logo poder FALAR.

 

Hai que recordar sempre que as palabras pronunciadas deben ser máis importantes que o silencio que rompen.

Non importa as xustificacións que se plantexen, coido que é absolutamente imposible algo coma unha guerra xusta e correcta.

As guerras son incruentas, sucias, cheas de tristura e miserias. O ser humano que viviu unha guerra sabe que xamáis debe repetirse. As xentes vagan nun mar de fogo, angustia extrema, sentindo unha terrorífica tristura e impotencia vendo como as persoas morren a seu lado.

Na guerra, os seres humanos son tratados como medios para un fin e só produce sofrimento e calamidades as persoas comúns, as familias, as nais… Cada persoa que morreu nunha guerra era un ser irremplazable e invalorable, o pai, o fillo o amigo, o curmán dalguen… Por iso debemos sempre opoñernos a guerra. Todas as rivalidades e conflictos deben ser resoltos con diálogo, sabiduría, diplomacia… sobre todo sabiduría e non mediante o poder da forza.

No seu libro “No más guerra”, o dous veces gañador do Premio Nobel, Linus Pauling, escribiu: “Yo creo que existe un poder en el mundo que es mayor que el poder maléfico de la fuerza militar, o de las bombas nucleares. Existe el poder del bien, de la moralidad y del humanismo. Yo creo en el poder del espíritu humano”.

É probable que unha das primerias condicións para o establecemento da paz sexa que a xente se coñeza uns e outros, que comencen a comprenderse e apreciarse mutuamente. A xente xoven que non está atrapada no pasado pode a miudo abrir o camiño.

É demasiado arriesgado deixar o futuro do mundo nas mans dos políticos. As persoas deben ser sabias e tomar decisión e accións en pro da paz. Debemos unirnos máis alá das fronteiras, unirnos no noso rechazo a idea da guerra mesma. A paz nunca pode ser alcanzada con só esperala. É necesario que cada un de nos, sin importar o débiles que coidemos ser, tomemos medidas

Gabriela Miestral escribiu o seguinte: “Tengan coraje, mis amigos, el pacifismo no es un dulce como algunos piensan. Continúen hablando por la paz, contra viento y marea. El pacifismo no es algo fácil. Uno no debe aceptar la injusticia en silencio. Mis amigos, continúen levantando su voz hasta que el círculo de paz se extienda”.

Somos nós os que debemos construir un mundo sin guerras. Se pensamos que é unha meta imposible, que vida teremos?

Aquí vos deixo un vídeo dos Dire Straits, chamado Brothers in Arms. Non sei si é o máis apropiado para o que aquí escribin, pero gustame a canción.